Home TROS TV TV Programma's Ik Vertrek Hoe gaat het met?

(Uitzending 18 februari 2012)

Ondanks dat we nog maar net weer terug zijn in ons geliefde Pillerseetal voelt het als we nooit weggeweest zijn. Vrijwel alle “oude” bekenden zijn inmiddels al even wezen kijken en het blijkt  steeds weer een feest van herkenning te zijn. Zelfs in ons nieuwe dorp zijn we , mede door de camera’s  van ik vertrek,  voor velen al “bekenden” en dat geeft natuurlijk een lekker gevoel.

Anne-Rose doet het echt helemaal te gek op school en is vanaf de eerste dag volledig geïntegreerd. Ook zij heeft het gevoel helemaal niet weggeweest te zijn. Momenteel zitten we midden in het winter hoogseizoen met barre temperaturen van ver onder nul. De verwarming staat vol gas te draaien, gelukkig zijn alle kamers en appartementen tot op heden behaaglijk warm al moesten we vorige week wel de wasmachine ontdooien, maar toen vroor het ook 26 graden en het blijft natuurlijk een oud huis. Als de meeste drukte achter de rug is hopen we ook even tijd te hebben voor onszelf en eens lekker met z’n drietjes te gaan skiën. Anne-Rose heeft op school een week les gehad en skiet al vanaf de meeste rode piste’s. 

Zo gauw de bergen sneeuw uit de tuin verdwenen zijn komt er weer een berg werk op ons af om de tuin klaar te maken voor de zomergasten. De eerste boekingen voor de zomer zijn al binnen en dat geeft natuurlijk een heerlijk gevoel.

Deze week zijn we bij de gemeente geweest om te kijken hoe we een nieuw trappenhuis kunnen realiseren. Dit is een van de belangrijkste wensen  voor komende  zomer want leven in een Gasthaus zonder privé is heel zwaar en tast op de lange duur ook de privé-relatie aan. Gelukkig kunnen we dit regelen zonder al te veel kosten en technische veranderingen. De bank heeft  toegezegd mee  te willen werken met de financiering hiervan en er is al contact met een aannemer.

Afgelopen week ben ik benaderd door enkele Oostenrijkers met het verzoek mee te werken aan de opstart van een nieuw concept voor verkoop en beheer van onroerend goed in Tirol.  Samen willen we  vooral richten op de internationale markt.  Komen mijn makelaarspapieren misschien toch van pas. Shilpi start in juni met haar eigen beautysalon, de eerste cliënten hebben zich al aangemeld.

Al met al zijn we ECHT weer thuisgekomen en voelen we dat er voor ons, hier in het wonderschone Pillerseetal,  een goede toekomst ligt. Voor ons is St. Ulrich ons thuis geworden .

Wout, Shilpi en Anne-Rose Kelderman van Roomen             

(uitzending 11 februari 2012)

We zijn nu 9 maanden in Spanje! Wat vliegt de tijd en wat hebben we veel meegemaakt; van de zoektocht naar een geschikte woning tot de verhuizing, de eerste, gasten, Ik Vertrek en noem maar op. Bij ons openingsfeest van 15 juli hadden we zowel ons gastenverblijf als de logeerkamers volgeboekt. Wat een geweldige start! Maar ook: wat een hectiek; we woonden hier immers zelf pas een week en de meeste verhuisdozen stonden nog ingepakt! Maar alles heeft zijn draai gekregen en nu, nadat we inmiddels vele gasten hebben mogen ontvangen, heeft alles letterlijk en figuurlijk zijn plekje gevonden en voelt het alsof we hier al jaren zijn. Dit ook mede dankzij onze Spaanse buren die ons zo hartelijk verwelkomd hebben en ons met raad en daad bij staan; geweldig!

Het leven in Spanje bevalt prima en we hebben ons tot nu toe nog geen seconde verveeld; de dagen vliegen voorbij, want ook als er geen gasten zijn is het hier een bedrijvigheid met klussen, netwerken, de taal leren, op verkenning in de omgeving (waardoor we steeds meer mooie routes, plaatsen, stranden en activiteiten ontdekken die we onze gasten kunnen aanbevelen) en nog veel meer. Nu we de tuin winterklaar hebben en het laatste fruit (appels, mandarijnen, sinaasappels en olijven) geplukt is, wordt er nog hard geklust aan het nieuwe sanitairgebouw met douche- wc.- en wasgelegenheid voor gasten die met de camper of caravan hier willen verblijven. Het egaliseren en aanleggen van de camper- en caravanplaatsen is inmiddels gebeurd en nu kunnen we daar de elektriciteit aanleggen en bomen planten.

Buiten dat je hier geweldig kunt wandelen, golfen, toeren met de motor, paardrijden in de bergen, stedentrips maken, dagje strand of lekker relaxen aan ons zwembad met bar / lounge, willen we ook schilderworkshops gaan organiseren met onze vriend en kunstschilder Fris Hoitsema uit Nederland. Zodra dit vaste vorm heeft gekregen kunnen jullie hierover meer lezen op onze website.

Onze kleine vriend Jacky geniet net als wij enorm van de vrijheid en de geweldige omgeving hier en is inmiddels onafscheidelijk van onze geadopteerde hond Sox!  Wat hebben we al met al een mooie tijd hier in onze parel Casa EuroPeCa in La Romana achter de rug! Wie weet, komen jullie hier snel eens van meegenieten! Hasta Luego! Caroline & Peter

(Uitzending 4 februari 2012)

Vandaag zijn we precies 8 maanden in Italië waarvan we nog geen seconde spijt hebben gehad dat we deze stap genomen hebben en onze zekerheden hebben durven verruilen voor een nieuw avontuur vol onzekerheden. Inmiddels hebben we vele leuke mensen ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt en timmeren we hard aan de weg met ons Italiaans.

Ondanks het feit dat wij pas in april onze website online konden zetten, hebben we een goed seizoen gehad. We hebben een goede bezetting gehad wat we wel gehoopt hadden, maar niet durfde dromen. Het idee en gevoel wat we voor ogen hadden hebben we bereikt. We hebben leuke en gezellige gasten mogen ontvangen, waarbij een soort van familiegevoel ontstond en waarbij het jammer was dat je ook weer afscheid moest nemen. Ook de welkomstdiners zijn een groot succes gebleken, waar we toch wel een beetje bang voor waren omdat wij geen beroepskoks zijn. Over onze kookkunsten hoeven we ons geen zorgen meer te maken, net als over onze vergunning voor Countryhouse. Die hebben we sinds 3 weken ook eindelijk in handen!  

Natuurlijk mis ik mijn zoon Bas (en iedereen die ons lief is), maar wat ik al hoopte, is uitgekomen. Het contact met Bas is veel hechter geworden. Ondanks dat we ver uit elkaar wonen en elkaar minder vaak zien, zijn de momenten dat hij hier is wel veel intenser.

Nu is het winter ook al zou je dat niet zeggen, want tot half januari konden we `s middags nog buiten in de zon lunchen en genieten van het overweldigende uitzicht, wat elke dag weer anders is. We zijn nu druk met werkzaamheden waar we in juli niet aan toe zijn gekomen. De appartementen krijgen een laatste finishing-touch, de buitenkant wordt geschilderd en de tuin verder aangekleed. Ook onze olijfgaard, die minimaal 7 jaar geen snoeibeurt heeft gehad en waar de bramen en hedera tot in de 8 meter hoge toppen groeiden, is na 2 maanden knippen hiervan verlost en nu rest ons nog het kortwieken en snoeien van de olijfbomen zelf.  De opbrengst van de olijfoogst was toch nog 23 liter olijfolie en de smaak is subliem!
Ook zijn we druk met het organiseren van arrangementen voor in het voor-  en najaar, zoals een schildercursus die in april en mei en eind september zal plaatsvinden. Maar meer hierover kun je lezen op onze website.

Voor ons is dit alles het pure geluk. Hier voelen wij ons thuis en zijn gelukkiger dan ooit.
We kunnen eigenlijk alleen maar zeggen, VOLG JE DROOM!

(Uitzending 10 december 2011)        

Hier bij ons gaat het erg goed, de zomer en winter van 2010/2011 was een goede periode, we hebben het goed kunnen verhuren en de gasten waren tevreden. In de zomermaanden van 2011 hebben we het ook goed verhuurd, dus alles bij elkaar hebben we het goed gehad. Nu voor de wintermaanden zitten we al erg vol, maar er zijn nog een paar weken vrij, hopelijk kunnen wij deze nog verhuren. Er is wel het een en ander gebeurd hier bij ons en in de familie. Op 1 april is ons kleinkind geboren, Charlotte Sophie, een wolk van een kind zo mooi, en of het zo moest zijn is op 3 april Fabiola’s moeder overleden. Dat was ook zo toen onze dochter geboren werd, toen stierf de vader van Fabiola’s vader.

Dit is zo dubbel, de één komt en de ander gaat in de familie, zo raar allemaal. Maar gelukkig hebben we er een lieve kleine meid bij, en dat maakt het ook weer goed allemaal. De zomer was nog niet afgelopen en wij kregen  de volgende domper, want op 15 september is Fabiola haar oudste zus overleden, zo kort na haar moeder, dat was weer een groot verlies voor de familie. Kort daarna op 27 september is Fabiola geopereerd aan haar knie, zij heeft jaren met een kapotte knie gelopen en had 24 uur per dag veel pijn. Ze was natuurlijk te jong om geholpen te worden, maar toen wij in Oostenrijk kwamen wonen zijn we in mei 2010 naar de huisarts gegaan en deze vond het echt nodig om verder te gaan. Vier dagen na de operatie moest ze de eerste stappen maken, en het eerste wat ze zei was ‘ik voel niets meer, ik heb geen pijn meer’ en dat is geweldig. De nieuwe knie is van titanium en dat gaat langer mee.

Eind oktober kregen wij het volgende bericht, dat de dochter van Fabiola’s overleden zus op 52 jarige leeftijd was overleden aan een hartstilstand. Zo jong nog en daarom zeg ik altijd: ‘Je moet nu leven, want morgen kan het te laat zijn. Dat zie je nu maar weer, geniet van het leven want het duurt maar even. Hopelijk komt er nu een mooie periode aan, waarin we allemaal gezond blijven en kunnen genieten van het leven. We zien er naar uit als de eerste gasten weer aankomen in december, we hebben alles weer een kleur gegeven en ziet het er weer mooi uit.

Herman en Fabiola.

(Uitzending 2 december 2011, herhaling)

Op naar ons eerste lustrum   Het is alweer ruim 2 jaar geleden dat onze emigratie naar Hongarije werd uitgezonden. Ook in de afgelopen 2 jaar heeft onze ondernemersgeest niet stil gestaan.  

Na de uitzending hebben we ontzettend veel reacties gehad. Onze website lag die avond al plat door de vele kijkers. Ook zijn we regelmatig benaderd door mensen met emigratieplannen naar Hongarije, met het verzoek of we ze van advies konden voorzien. En dan de vele belangstellenden die aan de poort stonden om te zien wat we nu precies hebben opgebouwd in het mooie Hongarije. Kortom: we hadden niet voorzien dat de uitzending zo’n impact zou hebben. En daarmee bedoelen we dan voornamelijk een positieve impact.   Met de verhuur van de vakantiewoning ging en gaat het nog steeds erg goed. Iedere zomer konden we niet aan de vraag voldoen. We kregen zelfs verzoeken van mensen of ze op een wachtlijst geplaatst konden worden voor als iemand onverhoopt zijn vakantie bij ons annuleerde. Daarom hebben we in het voorjaar van 2010 een tweede vakantiewoning erbij gekocht. Deze tweede vakantiewoning is een Schwabische boerderij. Omdat de woning over de hele lengte is voorzien van een veranda, hebben we deze  “De Veranda” genoemd. De woning ligt op slechts 200 meter van onze eigen woning en vakantiewoning “De Arcade”, waardoor we nu ook 2 families of vriendenstel die samen, maar toch apart, op vakantie willen kunnen plaatsen.

De aankoop betekende wel dat we weer aan de slag moesten, want ook deze woning wilden we naar Westerse maatstaven verbouwen en inrichten. Na een klein jaar hard werken kon in het voorjaar van 2011 de tweede vakantiewoning in gebruik worden genomen. Ook bij deze woning ligt een heerlijke tuin met zwembad. En net zoals bij vakantiewoning “De Arcade” zijn de reacties van onze gasten zeer positief.   Wat ons ook goed doet, is dat onze gasten zo enthousiast zijn over het land Hongarije. De cultuur, de mooie steden, het Balatonmeer, de Hongaarse keuken en zijn vriendelijke bevolking lokt dan ook steeds meer mensen naar Hongarije. Het klimaat is hier gunstig, mooie warme zomers met weinig regen. En niet te vergeten de goedkope restaurants en terrasjes. Hongarije is nog relatief goedkoop in vergelijking met andere vakantie landen. Het leukste wat we van onze gasten hebben gehoord is: “we krijgen voor het eerst ons vakantiebudget niet op”. Ook de hoog gekwalificeerde tandartsen weet men hier steeds meer te vinden. De kosten voor ingrepen liggen vele malen lager dan de andere Europese landen. Wij maken voor onze gasten graag een afspraak.  

Verder zijn we zelf nu ook helemaal gesetteld. Het acclimatiseren na een emigratie heeft toch wel enkele jaren nodig. We hebben een leuke vriendenkring opgebouwd, waaronder ook Hongaren. De Hongaarse taal gaat ons steeds beter af. We genieten nog steeds met volle teugen en gaan vol vertrouwen op naar ons eerste lustrum.  

Gerard en Liesbeth Vertegaal

www.heerlijkhongarije.nl    

(Uitzending 18 november 2011, herhaling)

Valencina de la Concepcion (Sevilla) España dinsdag 15 november 2011

Inmiddels wonen wij, Maarten,  Monique en Sanne,  alweer drie jaar in het zuiden van Spanje. Na de roerige uitzending van het programma ik vertrek is er ook bij ons weer veel gebeurd. Anders dan het programma deed vermoeden hebben wij toch redelijk snel ons leven hier weten op te pakken. Wij als ouders zaten al snel in ons ritme. Met Sanne, onze dochter, ging het eerste half jaar wat stroever. Wij ouders hebben de eerste zes maanden regelmatig wakker gelegen om onze dochter. Haar verzet tegen de emigratie naar Spanje barste in alle hevigheid los, dit in combinatie met heftige puber aanvallen bezorgde ons menige kopzorgen.

Gelukkig besefte Sanne, na zes maanden, dat het verstandiger was om er maar het beste van te maken. In een record tijd had zij de Spaanse taal tot in perfectie onder de knie. Ze heeft elk schooljaar glansrijk doorlopen , dit tot grote verbazing en trots van iedereen. Momenteel doet ze haar laatste jaar Bachelor en gaat naar verwachting het volgende schooljaar naar de Universiteit om rechten / economie te studeren. Ook heeft ze al bijna twee jaar een vriend, een hele aardige lieve Andalusiër. Mensen die gaan emigreren kunnen nog zo goed zijn voorbereid, het leven bied altijd iets anders dan wat je zelf zou hebben gewild, of gepland.

Dit geldt ook zeer zeker voor ons. Zakelijke verwikkelingen in Nederland belemmeren ons nog steeds in onze bewegingsvrijheid. Een juridisch gevecht, nu al meer dan drie jaar, zorgt ervoor dat ook wij onze zorgen hebben. Het heeft ons deze afgelopen drie jaar wel doen beseffen hoe enorm recht krom kan zijn en hoe betrekkelijk alles is. Dat er op deze wereld mensen zijn die via de ruggen van andere mensen , gebruik makend van de gaten in de wet en zich willen verrijken. Ook hebben wij geleerd om niet te verdrinken in verbitterdheid, maar te genieten van wat we wel hebben. Een oude wijze Spanjaard zei het mooi: gisteren is geweest, morgen moeten we nog maar eens zien, maar nu , vandaag dat is wat telt, dat is belangrijk. Na ruim anderhalf jaar in Espartinas te hebben gewoond, zijn wij één dorp verderop verhuisd. De afgelopen tijd hebben wij veel gasten mogen ontvangen, familie, vrienden en veel oud collega’s.  Na te hebben kunnen oefenen met bovengenoemde mensen, zeggen wij  met volle overtuiging: het geeft  ons elke keer weer zo’n warm gevoel als wij de mensen zien genieten .

Als de mensen aan het eind van hun verblijf hier zeggen: ‘mogen wij nog eens terugkomen?’ dan weten Monique en ondergetekende, wij zijn op de goede weg en dit is wat we willen doen. Daarom dan ook kunnen we nu onthullen dat wij een  geschikte locatie en pand op het oog hebben, op slechts 15 minuten van het centrum van de prachtige stad Sevilla. Dat wij samen met een aantal kleine investeerders onze mogelijkheden willen gaan  bekijken  om deze plannen te kunnen realiseren. Samen met twee hele goede vrienden willen wij op een korte termijn onze droom gaan verwezenlijken, met onze opgedane ervaringen van de afgelopen drie jaar, onze persoonlijke ervaringen om met mensen om te gaan en vooral het blijde gevoel als wij het de mensen naar de zin kunnen maken, gaat ervoor zorgen dat deze droom echt werkelijkheid word. Ik wil besluiten, zonder ook maar iemand te kort te doen, iedereen die ons heeft geholpen op wat voor een manier dan ook. Het was soms maar met een klein gebaar, heel erg bedankt voor alles. En wij blijven open staan voor raad en daad.